Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω: όλα αυτά που βλέπω, νομίζω, γεύομαι, μυρίζω και αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου και ξέρω, πως οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν κάτι όνειρο επειδή ακριβώς δεν είναι αλήθεια, κάποτε ξυπνούν και βρίσκονται περικυκλωμένοι απ΄τα ερείπια των ονείρων τους, και τότε η πραγματικότητά τους γίνεται πιο σκληρή... Εγώ όμως έμαθα απ΄την ζωή πως ένα όνειρο είναι όνειρο γιατί πολύ απλά είναι αλήθεια και τύχαινε πολλές φορές να ονειρεύομαι και όμως να μην κοιμάμαι γιατί απλά τα ζούσα...
Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει, σαν παράνομη φαίνεται. Έτσι και εμένα η ζωή και ο έρωτας που είχα το περασμένο καλοκαίρι έμοιαζε σαν την ζωή, παράνομος. Παράνομος και γλυκός όπως τα χείλη του στο πρώτο μας απλό, τρυφερό και μαζί καυτό φιλί... γιατί εκείνο το καλοκαίρι και των δύο τα στόματα επιθυμούσαν όσο τίποτα άλλο τον έρωτα.. και μέσα σε ένα μόνο βράδυ τον βρήκαν!
Πάντα φοβόμουν τις πηχτές νύχτες. Είναι κάτι νύχτες απύθμενες, πνιγμένες στη μαυρίλα που στάζουν... που στάζουν απάνω στην ψυχή μας σκοτάδι. Εκείνη όμως την νύχτα παρά την μαυρίλα που έσταζε, παρά το σκοτάδι της ένιωσα ένα κύμα πάθους στον αέρα, στην ατμόσφαιρα, ανάμεσα μας... Σαν να μου έλεγε με την ψυχή του, με όλο του το σώμα, όλο του το είναι να τον πλησιάσω, να τον ακουμπήσω, να τον φιλήσω. Έτσι είπα στον εαυτό μου " Ή τολμώ λοιπόν απόψε ή η μέρα τελειώνει και ξοπίσω της αρχίζει μια μετάνοια για αυτό που δεν προσπάθησα, που ντράπηκα τελικά να κάνω"
Ο ήλιος έχει πάρει ήδη την κατιούσα. Κρέμεται πάνω από τα νερά του νησιού.. Καταλαβαίνω το βλέμμα του να αγκιστρώνεται στις ραφές του ρούχου μου, να τρυπώνει στις τσέπες μου, να αστραποβολάει πάνω στα κουμπιά μου... Ένιωθα ένα πάθος. Αυτό το πάθος που δεν θέλει να αγαπήσει κανείς. Αυτό είχαμε και εμείς τώρα. Και το βλέμμα του ήταν λες και έκαιγε.. λίγο ακόμα και η σιωπή θα ράγιζε... Και εγώ κρεμάστηκα στο πεπρωμένο, και το πεπρωμένο ακούστηκε εκείνη τη στιγμή να κατεβαίνει τις σκάλες και να μου κουδουνίζει την πόρτα με μια απλή,μικρή,τρυφερή επαφή των χειλιών μας. Και η εικόνα αυτή ήταν μια εικόνα βγαλμένη από ένα μακρινό, αιώνιο και αγαπημένο μου όνειρο...
Καθώς ήμουν υπό την επίρρεια του πρώτου φιλιού ακούγαμε μέσα στη σιωπή τους χτύπους της καρδιάς μας. Και τότε ακούμπησε το χέρι πάνω στη καρδία μου και είπε " Την ακούς; Ακούς πόσο γρήγορα χτυπάει; Είναι γιατί είσαι χαρούμενη. Μόνο όταν κάποιος είναι ευτυχισμένος χτυπάει έτσι η καρδία του". Και το αεράκι που φυσούσε έκρυβε μέσα του τις μυρωδιές της θάλασσας και των βράχων και η θάλασσα έστελνε τις μυρωδιές και τους ήχους της...
Ήξερα πως μια αβεβαιότητα ήταν εκείνη που μας περίμενε μετά από αυτό το φιλί και τα λεπτά που έρχονταν ήταν μια στάση απελπισμένης αναμονής... και τότε τον είδα να κοιτάζει τη νύχτα και να ανατριχιάζει και τα μάτια του βυθίστηκαν στο κενό γεμάτα σκοτεινή περιέργεια. Ύστερα σταμάτησαν πάνω μου. Κοιταχτήκαμε σιωπηλά, ψύχραιμα, με μια αποφασιστικότητα και μια ματιά όλο νόημα και τότε ήταν που μου είπε " Πώς μπορεί κάποιος να είναι και τέλειος και άνθρωπος; πώς άραγε;"
Πάντα φοβόμουν τις πηχτές νύχτες. Είναι κάτι νύχτες απύθμενες, πνιγμένες στη μαυρίλα που στάζουν... που στάζουν απάνω στην ψυχή μας σκοτάδι. Εκείνη όμως την νύχτα παρά την μαυρίλα που έσταζε, παρά το σκοτάδι της ένιωσα ένα κύμα πάθους στον αέρα, στην ατμόσφαιρα, ανάμεσα μας... Σαν να μου έλεγε με την ψυχή του, με όλο του το σώμα, όλο του το είναι να τον πλησιάσω, να τον ακουμπήσω, να τον φιλήσω. Έτσι είπα στον εαυτό μου " Ή τολμώ λοιπόν απόψε ή η μέρα τελειώνει και ξοπίσω της αρχίζει μια μετάνοια για αυτό που δεν προσπάθησα, που ντράπηκα τελικά να κάνω"
Ο ήλιος έχει πάρει ήδη την κατιούσα. Κρέμεται πάνω από τα νερά του νησιού.. Καταλαβαίνω το βλέμμα του να αγκιστρώνεται στις ραφές του ρούχου μου, να τρυπώνει στις τσέπες μου, να αστραποβολάει πάνω στα κουμπιά μου... Ένιωθα ένα πάθος. Αυτό το πάθος που δεν θέλει να αγαπήσει κανείς. Αυτό είχαμε και εμείς τώρα. Και το βλέμμα του ήταν λες και έκαιγε.. λίγο ακόμα και η σιωπή θα ράγιζε... Και εγώ κρεμάστηκα στο πεπρωμένο, και το πεπρωμένο ακούστηκε εκείνη τη στιγμή να κατεβαίνει τις σκάλες και να μου κουδουνίζει την πόρτα με μια απλή,μικρή,τρυφερή επαφή των χειλιών μας. Και η εικόνα αυτή ήταν μια εικόνα βγαλμένη από ένα μακρινό, αιώνιο και αγαπημένο μου όνειρο...
Καθώς ήμουν υπό την επίρρεια του πρώτου φιλιού ακούγαμε μέσα στη σιωπή τους χτύπους της καρδιάς μας. Και τότε ακούμπησε το χέρι πάνω στη καρδία μου και είπε " Την ακούς; Ακούς πόσο γρήγορα χτυπάει; Είναι γιατί είσαι χαρούμενη. Μόνο όταν κάποιος είναι ευτυχισμένος χτυπάει έτσι η καρδία του". Και το αεράκι που φυσούσε έκρυβε μέσα του τις μυρωδιές της θάλασσας και των βράχων και η θάλασσα έστελνε τις μυρωδιές και τους ήχους της...
<3!
ΑπάντησηΔιαγραφή