Σε αυτόν τον παραστρατημένο κόσμο μας λείπει ακριβώς εκείνο που θέλουμε. Μας λείπει, γι' αυτό το θέλουμε! Αν είχαμε όσα θέλαμε τι θα μας έλειπε; Και αν δεν μας έλειπε τίποτα τι θα επιθυμούσαμε; Και τι αξία θα είχε η ζωή χωρίς επιθυμίες;
Εμένα ένα πράγμα μου έλειπε, ένα πράγμα ήθελα....Ήθελα Αυτόν! Πάντα έκανα όνειρα για το πως θα ήμασταν μαζί... και τα όνειρα ήταν χορταστικά! Την εποχή λοιπόν εκείνη ήμουν γεμάτη όνειρα. και τι όνειρα! κατακόκκινα σαν ρόδια...
Ο καιρός περνούσε και τα όνειρα δεν πραγματοποιούνταν... και είχα φτιάξει ένα πρόχειρο ξύλινο κόσμο για να τα στεγάζω εκεί...
Και όλα έγιναν όπως πάντα... όπως έπρεπε να έχουν γίνει... όπως το περασμένο, όπως τι περσινό και όπως το τωρινό καλοκαίρι... Εγώ όμως περιμένω, περιμένω και ελπίζω... ελπίζω πως Αυτός που αγαπώ θα το δει... θα δει εμένα να πλημμυρίζω από αγάπη! Γιατί δεν φεύγει όμως τώρα; γιατί δεν φεύγει να με σώσει; αφού δεν ήρθε για να μου φέρει αγάπη, γιατί ήρθε;
Και το καλοκαίρι θα μισέψει, κι ο χειμώνας θα κυρτώσει τις ράχες μας και θα χιονίσει... θα χιονίσει αλύπητα πάνω απ΄τα κεφάλια μας. Μα όταν θα φύγει και αυτός κάποιες απ'τις νυφάδες του χιονιού θα έχουν ξεχαστεί στα μαλλιά μας. Έτσι και το όνειρο... έφευγε και η ελπίδα χανόταν και τώρα έμενα μόνη να αγαπώ πιο πολύ και πιο απελπισμένα γιατί αγαπώ και για τους δύο... και έκλαιγα σαν το πλανταγμένο παιδί που κανένας δεν ξέρει γιατί κλαίει, ούτε καν το ίδιο...
Προσπαθούσα να το πάρω απόφαση ότι η αγάπη μου χάθηκε και βασανιζόμουν να συνηθίσω με αυτήν την ιδέα. Μα πονούσα...και η όψη μου γέμιζε πόνο γιατί δεν ήταν η αγάπη που ήθελα πια να σώσω... ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός! Ζητούσα να χαθώ, να μου πάρουν από μπροστά μου τον κόσμο. Ύστερα τίποτα...τίποτα... πόνος απέραντος, άπιαστος, πόνος που δεν μπορούσα να προσδιορίσω γιατί ήταν σκόρπιος και τελειωτικός. Και ύστερα σκοτάδι και ξανά τίποτα.. πόνος και τίποτα και σκοτάδι και πάλι τίποτα...
Ήμουν λυγισμένη κάτω από το βάρος των απατημένων ονείρων μου και πίστευα πως το καλοκαίρι μου θα αργήσει φέτος. Κι άμα έρθει θα φύγει γρήγορα σαν μετανιωμένο, σαν να έκανε λάθος γιατί είχα κάνει εγώ κάπου... κάπως... ένα λάθος... Το ήξερα είχα κάνει λάθος! Είχα μπροστά μου αυτόν που αγαπούσα αλλά μέσα μου επικρατούσε ένα αποπνικτικό τίποτα, ένα αποπνικτικό σκοτάδι... Και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν αυτή η ερώτηση: " που είναι η μεγάλη μου αγάπη;"
Ήμουν μαζί του αλλά δεν ένιωθα τίποτα... Δεν ήταν τίποτα όπως παλιά... Παρακολουθούσα λοιπόν και εγώ την σιγανή πτώση της νύχτας... Εγώ και οι απορίες μου...
Ξημέρωσε. Γιατί; Όλα έλεγαν πως η μέρα θα έρθει εκτός από την καρδιά μου. Βασίλευε μια σιωπή, η μέχρι τρέλας σιωπή. Και τότε το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Έσκυψε και με φίλησε και η ώρα μεμιάς μαρμάρωσε και τα λεπτά της έγιναν μολυβένια... Και ήθελα να φωνάξω μα τόσο άγρια που να τρομάξει η νύχτα!
Το επόμενο πρωί έφεξε σαν ντροπαλό γέλιο και εγώ ζούσα ένα όνειρο... Ήθελα να φωνάξω με όλη μου την καρδιά: " Ζήτω η αγάπη! Η μεγάλη! Η αγγελική!" ... τώρα πια η ζωή έμοιαζε φωτεινή, γεμάτη χρυσή σκόνη...
Όμως οι μέρες πέρασαν γρήγορα, σαν νερό που κυλάει. Το ίδιο και το καλοκαίρι... Και το τέλος κάπου φάνηκε. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς λέξη, δίχως αφορμή. Νόμιζα πως από κάπου θα φανεί κάποιο χέρι να με ξυπνήσει, να μου πει πως όλα εκείνα ήταν απλά ένα όνειρο. Ύστερα έριχνα μια ματιά από το παράθυρο...εκεί μακριά όμως ούτε η θάλασσα ήταν ούτε Αυτός... Τότε ήθελα με όλη μου την δύναμη, μα δεν ήξερα πως, να αντιδράσω. Πάσχιζα μα δεν υπήρχε τρόπος... Τα μάτια μου αναζητούσαν την φωνή του, την κιθάρα του μα δεν ήταν πουθενά... Και ανακάλυπτα σιγά σιγά πως τα είχα ξεχάσει όλα...
Και τώρα που όλα βρίσκονται σαν μια ανάμνηση μέσα στο μυαλό μου αν κάποτε, κάπου τον ξαναδώ θα ήθελα να του πω πως κάθε φορά που τον σκέφτομαι, που σκέφτομαι Αυτόν και όλα αυτά που περάσαμε μαζί βάζω το χέρι μου στην καρδιά μου για να βεβαιωθώ πως δεν μου έχει φύγει... πως θα ήθελα να ριχτώ και να φιλώ τους δρόμους που μ'έφεραν κοντά του. Τον ευχαριστώ που για πρώτη φόρα με έκανε να κοιτάξω ψηλά, όπου για πρώτη φορά ανακάλυψα τον ουρανό, τα αστέρια, το φεγγάρι.. και τώρα θα μπορώ να βαδίζω άφοβα στη ζωή.
Παρόλο που η ζωή πίσω δεν γυρνά η ανάμνηση του προσώπου του θα είναι γεμάτη νοσταλγία και μοσκοβολιά...
Ήμουν λυγισμένη κάτω από το βάρος των απατημένων ονείρων μου και πίστευα πως το καλοκαίρι μου θα αργήσει φέτος. Κι άμα έρθει θα φύγει γρήγορα σαν μετανιωμένο, σαν να έκανε λάθος γιατί είχα κάνει εγώ κάπου... κάπως... ένα λάθος... Το ήξερα είχα κάνει λάθος! Είχα μπροστά μου αυτόν που αγαπούσα αλλά μέσα μου επικρατούσε ένα αποπνικτικό τίποτα, ένα αποπνικτικό σκοτάδι... Και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν αυτή η ερώτηση: " που είναι η μεγάλη μου αγάπη;"
Ήμουν μαζί του αλλά δεν ένιωθα τίποτα... Δεν ήταν τίποτα όπως παλιά... Παρακολουθούσα λοιπόν και εγώ την σιγανή πτώση της νύχτας... Εγώ και οι απορίες μου...
Ξημέρωσε. Γιατί; Όλα έλεγαν πως η μέρα θα έρθει εκτός από την καρδιά μου. Βασίλευε μια σιωπή, η μέχρι τρέλας σιωπή. Και τότε το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Έσκυψε και με φίλησε και η ώρα μεμιάς μαρμάρωσε και τα λεπτά της έγιναν μολυβένια... Και ήθελα να φωνάξω μα τόσο άγρια που να τρομάξει η νύχτα!
Το επόμενο πρωί έφεξε σαν ντροπαλό γέλιο και εγώ ζούσα ένα όνειρο... Ήθελα να φωνάξω με όλη μου την καρδιά: " Ζήτω η αγάπη! Η μεγάλη! Η αγγελική!" ... τώρα πια η ζωή έμοιαζε φωτεινή, γεμάτη χρυσή σκόνη...
Όμως οι μέρες πέρασαν γρήγορα, σαν νερό που κυλάει. Το ίδιο και το καλοκαίρι... Και το τέλος κάπου φάνηκε. Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς λέξη, δίχως αφορμή. Νόμιζα πως από κάπου θα φανεί κάποιο χέρι να με ξυπνήσει, να μου πει πως όλα εκείνα ήταν απλά ένα όνειρο. Ύστερα έριχνα μια ματιά από το παράθυρο...εκεί μακριά όμως ούτε η θάλασσα ήταν ούτε Αυτός... Τότε ήθελα με όλη μου την δύναμη, μα δεν ήξερα πως, να αντιδράσω. Πάσχιζα μα δεν υπήρχε τρόπος... Τα μάτια μου αναζητούσαν την φωνή του, την κιθάρα του μα δεν ήταν πουθενά... Και ανακάλυπτα σιγά σιγά πως τα είχα ξεχάσει όλα...
Και τώρα που όλα βρίσκονται σαν μια ανάμνηση μέσα στο μυαλό μου αν κάποτε, κάπου τον ξαναδώ θα ήθελα να του πω πως κάθε φορά που τον σκέφτομαι, που σκέφτομαι Αυτόν και όλα αυτά που περάσαμε μαζί βάζω το χέρι μου στην καρδιά μου για να βεβαιωθώ πως δεν μου έχει φύγει... πως θα ήθελα να ριχτώ και να φιλώ τους δρόμους που μ'έφεραν κοντά του. Τον ευχαριστώ που για πρώτη φόρα με έκανε να κοιτάξω ψηλά, όπου για πρώτη φορά ανακάλυψα τον ουρανό, τα αστέρια, το φεγγάρι.. και τώρα θα μπορώ να βαδίζω άφοβα στη ζωή.
Παρόλο που η ζωή πίσω δεν γυρνά η ανάμνηση του προσώπου του θα είναι γεμάτη νοσταλγία και μοσκοβολιά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου